രക്തപുഷ്പമാലയുമായ്
ചക്രവര്ത്തിനീ സന്ധ്യ
ചന്ദനപ്പല്ലക്കില് വന്നിറങ്ങി
നിത്യഹരിതയായ ഭൂമിതന് മിഴികളില്
സ്വപ്നമായ് അഴകായ് അവളിറങ്ങി
മോഹഭംഗങ്ങളുടെ സദസ്സിലീ സുന്ദരി
മോഹിനിയാട്ടമാടി തുഴയും
ദേവഗന്ധര്വ വീണക്കമ്പികള്
മുറിയും മുറിയും മുറിയും
ദേവതാരുക്കള് മണ്ണില് കൊഴിയും
കൊഴിയും... കൊഴിയും...
അന്ധകാരത്തിന്റെ കാന്തവലയങ്ങളില്
അവളൊരു മാന്കിടാവാകും നാളെയും
സിന്ദൂരഹാരവുമായ് വിജനവിഹായസ്സില്
ഉര്വശി പോലുഷസ്സിറങ്ങിവരും....
raktabuṣpamālayumāy
sakravarttinī sandhya
sandanappallakkil vanniṟaṅṅi
nityaharidayāya bhūmidan miḻigaḽil
svapnamāy aḻagāy avaḽiṟaṅṅi
mohabhaṁgaṅṅaḽuḍĕ sadassilī sundari
mohiniyāṭṭamāḍi tuḻayuṁ
devagandharva vīṇakkambigaḽ
muṟiyuṁ muṟiyuṁ muṟiyuṁ
devadārukkaḽ maṇṇil kŏḻiyuṁ
kŏḻiyuṁ... kŏḻiyuṁ...
andhagārattinṟĕ kāndavalayaṅṅaḽil
avaḽŏru mānkiḍāvāguṁ nāḽĕyuṁ
sindūrahāravumāy vijanavihāyassil
urvaśi poluṣassiṟaṅṅivaruṁ....