നിന്നെ രതിയെന്നു കരുതുന്നൂ സഖീ! കണ്ണേ വാ!
കന്യ നീ കണ്ണന്നു ജീവനാകവേ (നിന്നെ)
പൊന്നിനോടിണഞ്ഞ മേനി
പിന്നിലോ നിറഞ്ഞ വേണി
പ്രിയതേ നിത്യകന്യകേ
കണ്ണേ വാ!
പ്രിയതേ നിത്യകന്യകേ
മാരനമ്പുകൾ എൻ മെയ്യിൽ
വാരിവാരിത്തൂകവേ
നീ മറയുന്നോ, മെല്ലെ-
യണയുന്നോ കനവായ്?
മഞ്ജിമേ അകമിഴിയിൽ
ദർശനമരുളും ഏകമാം
മോഹമേ സുഖസാരമേ
അനഘേ അഴകേ ഇനി വാ
(നിന്നെ)
ninnĕ radiyĕnnu karudunnū sakhī! kaṇṇe vā!
kanya nī kaṇṇannu jīvanāgave (ninnĕ)
pŏnninoḍiṇañña meni
pinnilo niṟañña veṇi
priyade nityaganyage
kaṇṇe vā!
priyade nityaganyage
māranambugaḽ ĕn mĕyyil
vārivārittūgave
nī maṟayunno, mĕllĕ-
yaṇayunno kanavāy?
mañjime agamiḻiyil
darśanamaruḽuṁ egamāṁ
mohame sukhasārame
anaghe aḻage ini vā
(ninnĕ)