মোর বীণা ওঠে কোন্ সুরে বাজি কোন্ নব চঞ্চল ছন্দে।
মম অন্তর কম্পিত আজি নিখিলের হৃদয়স্পন্দে॥
আসে কোন্ তরুণ অশান্ত, উড়ে বসনাঞ্চলপ্রান্ত,
আলোকের নৃত্যে বনান্ত মুখরিত অধীর আনন্দে।
অম্বরপ্রাঙ্গনমাঝে নিঃস্বর মঞ্জীর গুঞ্জে।
অশ্রুত সেই তালে বাজে করতালি পল্লবপুঞ্জে।
কার পদপরশন-আশা তৃণে তৃণে অর্পিল ভাষা,
সমীরণ বন্ধনহারা উন্মন কোন্ বনগন্ধে॥
mor bīṇā oṭhe kon sure bāji kon nab chañchal chhande|
mam antar kampit āji nikhiler hṛdaẏaspande||
āse kon taruṇ aśhānt, ur̤e basanāñchalaprānt,
āloker nṛtye banānt mukhrit adhīr ānande|
ambaraprāṅganmājhe niḥsbar mañjīr guñje|
aśhrut sei tāle bāje kartāli pallabapuñje|
kār padaparśhan-āśhā tṛṇe tṛṇe arpil bhāṣhā,
samīraṇ bandhanhārā unman kon banagandhe||