ഘോരകര്മ്മമിതരുതേ മനുജാ
കോപത്തിനാല് മതിമറക്കരുതേ
വൃഥാ ശങ്കയാല് ജീവിതം നീ ഇരുളിലാഴ്ത്തിടാതെ
നീ ഇരുളിലാഴ്ത്തിടാതെ
നരകമാവു പല മധുരജീവിതം സംശയങ്ങളാലെ
ഹൃദയശാന്തിതന്നുറവ വാര്ന്നുപോം ശങ്കയൊന്നിനാലേ
ദുശ്ശങ്കയൊന്നിനാലേ
വനിതേ ആശ്വസിക്കു നീ വനിതേ
ആശ്വസിക്ക നീ വനിതേ ഇനിയും
പഴുതേ കരയാതെ
അഴലിതു സുഖങ്ങള് തന് നിഴലാവാം
അധീരയാവാതെ
ഹൃദയശുദ്ധിയേ മതി നിനക്കു നിന്
പതിയെ വീണ്ടു കൊള്വാന്
അതിദുരന്തമാം ഗതിയിലും സ്വയം
നന്മ കൈവിടാതെ
നിന് നന്മ കൈവിടാതെ
ghoragarmmamidarude manujā
kobattināl madimaṟakkarude
vṛthā śaṅgayāl jīvidaṁ nī iruḽilāḻttiḍādĕ
nī iruḽilāḻttiḍādĕ
naragamāvu pala madhurajīvidaṁ saṁśayaṅṅaḽālĕ
hṛdayaśāndidannuṟava vārnnuboṁ śaṅgayŏnnināle
duśśaṅgayŏnnināle
vanide āśvasikku nī vanide
āśvasikka nī vanide iniyuṁ
paḻude karayādĕ
aḻalidu sukhaṅṅaḽ tan niḻalāvāṁ
adhīrayāvādĕ
hṛdayaśuddhiye madi ninakku nin
padiyĕ vīṇḍu kŏḽvān
adidurandamāṁ gadiyiluṁ svayaṁ
nanma kaiviḍādĕ
nin nanma kaiviḍādĕ