വിരുത്തം:
കദളീവനങ്ങളിൽപ്പാടുന്ന കളിത്തത്തേ
കഥകളുറങ്ങുമീ മണ്ണിന്റെ മണിമുത്തേ
ഇനിയുമൊരു കഥ പറയാൻ പോരൂ
കതിർ മണികൾ, കനികളും നേദിക്കാം പോരൂ തത്തേ
ഇവിടെയുറങ്ങുന്നു ശിലയായഹല്യമാർ
ഇനിയും തോർന്നീലല്ലോ ഭൂമികന്യതൻ കണ്ണീർ
അപമാനിതയായ പാഞ്ചാലിയുടെ ശാപ
ശപഥങ്ങൾതൻ കഥ ഇവിടെത്തുടരുന്നു
മലർക്കുമ്പിളിലൊരു മാതളക്കനിയുമായ്
വിളിപ്പൂ കാലം കഥ തുടരൂ നീയെൻ തത്തേ
പല്ലവി:
ഭരതമുനിയൊരു കളം വരച്ചു
ഭാസകാളിദാസർ കരുക്കൾ വച്ചു
കറുപ്പും വെളുപ്പും കരുക്കൾ നീക്കി
കാലം കളിക്കുന്നു ആരോ
കൈകൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു
അനുപല്ലവി:
ചിരിക്കും, കരയും
അടുക്കും അകലും
കരുക്കളീ നമ്മളല്ലേ?
കാണികൾ, കളിക്കാർ, നമ്മളല്ലേ? (ഭരതമുനി..)
ചരണം:
ഇണങ്ങും പിണങ്ങും
ഇണ വേര്പിരിയും,
നിഴലുകൾ നമ്മളല്ലേ?
നിഴലുകളാടും കളം ഇതല്ലേ? (ഭരതമുനി..)
viruttaṁ:
kadaḽīvanaṅṅaḽilppāḍunna kaḽittatte
kathagaḽuṟaṅṅumī maṇṇinṟĕ maṇimutte
iniyumŏru katha paṟayān porū
kadir maṇigaḽ, kanigaḽuṁ nedikkāṁ porū tatte
iviḍĕyuṟaṅṅunnu śilayāyahalyamār
iniyuṁ tornnīlallo bhūmiganyadan kaṇṇīr
abamānidayāya pāñjāliyuḍĕ śāba
śabathaṅṅaḽtan katha iviḍĕttuḍarunnu
malarkkumbiḽilŏru mādaḽakkaniyumāy
viḽippū kālaṁ katha tuḍarū nīyĕn datte
pallavi:
bharadamuniyŏru kaḽaṁ varaccu
bhāsagāḽidāsar karukkaḽ vaccu
kaṟuppuṁ vĕḽuppuṁ karukkaḽ nīkki
kālaṁ kaḽikkunnu āro
kaigŏṭṭiccirikkunnu
anuballavi:
sirikkuṁ, karayuṁ
aḍukkuṁ agaluṁ
karukkaḽī nammaḽalle?
kāṇigaḽ, kaḽikkār, nammaḽalle? (bharadamuni..)
saraṇaṁ:
iṇaṅṅuṁ piṇaṅṅuṁ
iṇa verbiriyuṁ,
niḻalugaḽ nammaḽalle?
niḻalugaḽāḍuṁ kaḽaṁ idalle? (bharadamuni..)