അഭയദീപമേ തെളിയൂ
അമൃത കിരണ മഴ ചൊരിയൂ
അനാദി മദ്ധ്യാന്ത ശാന്ത സ്വരൂപമേ
അപ്രമേയ പ്രതിഭാ പ്രകാശമേ (അഭയദീപമേ)
അസ്തമയം പോലും നീ ചിരിയാക്കും
ആ ദുഃഖ മുകിലിലും മഴവില്ലു പൂക്കും
ഉദയവുമെൻ മനസ്സിലസ്തമയം
ഇനിയെന്റെ വാനിലുണ്ടോ ചന്ദ്രോദയം
ആ വെളിച്ചത്തിൻ കടലിൽ നിന്നൊരു തുള്ളി
എനിക്കു തരൂ ഒരു രശ്മി തരൂ (അഭയദീപമേ)
വെള്ളിടിയിൽപ്പോലും നീയൊളി വിടർത്തും
ആ മിന്നലൊളി പൊലും വഴികാട്ടിയാകും
മിഴിനീരാലെൻ മനസ്സിൽ പേമാരിയായ്
ഇനിയെന്റെ വനിയിലുണ്ടോ സ്വപ്നാങ്കുരം
ആ വസന്തത്തിൻ നിരയിൽ നിന്നൊരു
കതിർ എനിക്കു തരൂ ഒരു പൂവു തരൂ (അഭയദീപമേ)
abhayadībame tĕḽiyū
amṛta kiraṇa maḻa sŏriyū
anādi maddhyānda śānda svarūbame
aprameya pradibhā pragāśame (abhayadībame)
astamayaṁ poluṁ nī siriyākkuṁ
ā duḥkha mugililuṁ maḻavillu pūkkuṁ
udayavumĕn manassilastamayaṁ
iniyĕnṟĕ vāniluṇḍo sandrodayaṁ
ā vĕḽiccattin kaḍalil ninnŏru tuḽḽi
ĕnikku tarū ŏru raśmi tarū (abhayadībame)
vĕḽḽiḍiyilppoluṁ nīyŏḽi viḍarttuṁ
ā minnalŏḽi pŏluṁ vaḻigāṭṭiyāguṁ
miḻinīrālĕn manassil pemāriyāy
iniyĕnṟĕ vaniyiluṇḍo svapnāṅguraṁ
ā vasandattin nirayil ninnŏru
kadir ĕnikku tarū ŏru pūvu tarū (abhayadībame)